Πόσοι από εμάς αναρωτηθήκαμε τι είναι αυτό που μας ωθεί να αποκτήσουμε ένα βιβλίο στρατιωτικού περιεχομένου, να ανατρέξουμε σε ένα άρθρο μιας μάχης που μας συναρπάζει, ακόμη και να απολαύσουμε μια μελέτη που εστιάζει σε ένα ιστορικό γεγονός που βρίσκουμε ενδιαφέρον; Κοντολογίς, γιατί μελετάμε τη Στρατιωτική Ιστορία; Και τι σημαίνει αυτή ως ερευνητικό και επιστημονικό αντικείμενο; Πώς πρέπει να διδάσκεται, να διαμορφώνεται, να μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά; Το περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία συμπληρώνει και εορτάζει τριάντα έτη αφοσιωμένης πορείας στον χώρο των εκδόσεων, πρωτοπορώντας και συμβάλλοντας ενεργά και διαχρονικά στην παροχή απαντήσεων στους ανωτέρω γόνιμους προβληματισμούς ενός αναγνώστη.

Η Στρατιωτική Ιστορία είναι κάτι πολύ περισσότερο από τις ένοπλες συγκρούσεις του παρελθόντος. Αποτελεί έναν ζωντανό επιστημονικό κλάδο, ένα ενεργό ερευνητικό αντικείμενο που ρίχνει φως στο παρόν και μπορεί υπό συνθήκες να μας προετοιμάσει για το μέλλον. Από τον Ηρόδοτο με την Ιστορίη, τον Λέοπολντ φον Ράνκε, τη Σχολή των Analles και τόσων άλλων σύγχρονων, όπως ο Μπήβορ, ο Χάνσον και ο Στράχαν, η ουσία της από τα κλασικά χρόνια έως σήμερα παραμένει η ίδια: η κατανόηση του σήμερα μέσα από τη μελέτη του παρελθόντος. Η μεθοδολογία δεν έχει αλλάξει ανά τους αιώνες: μελέτη πηγών, διασταύρωση στοιχείων, εξαγωγή συμπεράσματος και ερμηνεία αυτού. Εξακολουθεί δε να βασίζεται σε αυστηρές μεθόδους, όπως την ανάλυση των πρωτογενών πηγών, τα στατιστικά δεδομένα, την τεκμηρίωση, τη σύγκριση, αλλά ακόμη και τα αρχαιολογικά ευρήματα από τα πεδία των μαχών. Όπως κάθε επιστήμη, αποτελεί μια δυναμική διαδικασία, μια ερμηνεία που μεταβάλλεται σε κάθε εποχή, καθώς κάθε γενιά αντικρίζει τα παρελθοντικά γεγονότα μέσα από τις δικές της σύγχρονες αγωνίες, προβληματισμούς και δυνατότητες. Επί παραδείγματι, η Μικρασιατική Εκστρατεία σήμερα ερμηνεύεται με πολύ διαφορετικούς όρους σε σχέση με τη μεσοπολεμική Ελλάδα, όταν ο Εθνικός Διχασμός ήταν ακόμη νωπός. Χωρίς το ιστορικό βάθος, κάθε συμβάν φαντάζει τυχαίο ή ξαφνικό, ενώ, στην πραγματικότητα, η ιστορία έχει θέσει προ πολλού το πλαίσιο στο οποίο αυτό θα εκτυλιχθεί. Μπορούμε, λοιπόν, να κατανοήσουμε πολύ πιο εύκολα τη σημερινή άνοδο του λαϊκισμού και των ακραίων πολιτικών δυνάμεων εάν τα συγκρίνουμε με την Ευρώπη του 1930. Ως πολίτες έχουμε την ευκαιρία να διδαχθούμε την υπευθυνότητα και να κατανοήσουμε ότι οι επιλογές μας έχουν συνέπειες που θα επηρεάσουν τις μελλοντικές γενιές. Η υποβάθμιση της στρατιωτικής ικανότητας της χώρας μας την εποχή των μνημονίων συνδέεται άμεσα με δεκαετίες οικονομικής κακοδια­χείρισης, πολιτικής επιπολαιότητας και ηθικής οπισθοδρόμησης της ελληνικής κοινωνίας. Και ασφαλώς, η Στρατιωτική Ιστορία ως επιστημονικό αντικείμενο καλλιεργεί την κριτική σκέψη, την αποφυγή υιοθέτησης προπαγανδιστικών απόψεων και την ψύχραιμη προσέγγιση των γεγονότων. Ο αυστηρός έλεγχος των πηγών καθίσταται ουσιώ­δες στοιχείο στη σημερινή εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, των fake news και των deep fake. 
Ο ίδιος ο Στρατηγός Πάτον υποστήριζε ότι ο επιτυχημένος στρατιώτης οφείλει να γνωρίζει ιστορία, να κατανοεί την ανθρώπινη αντίδραση. Και αυτό επειδή τα όπλα αλλάζουν, αλλά όχι ο άνθρωπος. Για τον λόγο αυτόν, πίστευε πως για να επικρατήσεις σε μια μάχη δεν χρειάζεται να κατανικήσεις τα εχθρικά όπλα, αλλά την ψυχή του αντιπάλου σου. Η Στρατιωτική Ιστορία είναι ακριβώς όπως κάθε επιστήμη. Είναι εκεί, είτε αυτό μας αρέσει είτε όχι, και τα αποτελέσματά της είναι σαφή. Μας διδάσκει και, αν αυτό συμβαίνει με οδυνηρό τρόπο, τότε ακόμη καλύτερα, γιατί το πιθανότερο είναι να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Η παγκόσμια μελέτη του Θουκυδίδη και η για πολλοστή φορά επαλήθευση των συμπερασμάτων του στα σημερινά στρατιωτικά πεδία και γεωπολιτικές κονίστρες αποτελούν τις πλέον ισχυρές αποδείξεις της επιστημονικής αξίας της Στρατιωτικής Ιστορίας ως αντικείμενο. 
Από το πρώτο τεύχος, τον Απρίλιο του 1996, η «Στρατιωτική Ιστορία» έθεσε τις αρχές επί τις οποίες κινείται έως σήμερα: επιστημονική προσέγγιση των ιστορικών γεγονότων και αντικειμενική παρουσίαση αυτών, με επίκεντρο τον αναγνώστη. Εν μέσω της ανατολής του μεταψυχροπολεμικού κόσμου και στη δίνη της σημαντικότερης στρατιωτικής κρίσης που βίωσε η χώρα μας στη σύγχρονη εποχή, το περιοδικό επεδίωξε και πέτυχε να καταστεί μια φρυκτωρία ιστορικής γνώσης. Πρωτοστάτησε στην παρουσίαση μέσω έγκριτων αρθρογράφων στο αναγνωστικό κοινό κλασικών ελληνικών ιστορικών περιόδων, αλλά εστίασε και σε διεθνή γεγονότα, καλύπτοντας μια εξαιρετικά ευρεία και ενδιαφέρουσα γκάμα θεματολογίας. Μέσα από επιλεγμένες «Μονογραφίες» και τις σελίδες της σειράς «Μεγάλες Μάχες», εμβάθυνε ακόμη περισσότερο σε προσωπικότητες και συμβάντα ιδιαίτερης ελληνικής και παγκόσμιας βαρύτητας. Η υποδοχή του αναγνωστικού κοινού υπήρξε απτή απόδειξη του επαγγελματισμού των συντελεστών του εντύπου, αλλά και της πρωτοποριακής για τα ελληνικά δεδομένα προσέγγισης της Στρατιωτικής Ιστορίας όχι ως απλή αφήγηση, αλλά ως επιστημονικό αντικείμενο. Κατά τη διάρκεια των τριών δεκαετιών, παράγοντες όπως πολιτικές ανακατατάξεις, οικονομικές αναταραχές και τεχνολογικές προκλήσεις δεν στάθηκαν ικανοί να εκτρέψουν το περιοδικό από την πορεία που τέθηκε εξαρχής. Η εξέλιξη και η προσαρμογή του στα σύγχρονα δεδομένα, όπως και κάθε ζώντος οργανισμού, ήταν εκ των ουκ άνευ. Μέσα από διεθνείς συνεργασίες με καταξιωμένους φορείς, το περιοδικό επιχειρεί σήμερα τη διεύρυνση της θεματολογίας που καλύπτει και προσαρμόζεται στις προκλήσεις του ψηφιακού μέλλοντος. 
Σχεδόν 350 τεύχη αργότερα και υπό την αιγίδα και τη φιλόξενη εκδοτική στέγη των Εκδόσεων Γκοβόστη, η αποστολή του περιο­δικού παραμένει η ίδια: η επιστημονική παρουσίαση της Στρατιωτικής Ιστορίας και η διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Ατενίζοντας το μέλλον με τον ίδιο ενθουσιασμό του πρώτου, το παρόν επετειακό τεύχος μας υπενθυμίζει ότι η «Στρατιωτική Ιστορία» φιλοδοξεί να συνεχίσει, Θεού θέλοντος και με την ανεκτίμητη συμβολή των αναγνωστών της, να φωτίζει το ιστορικό παρελθόν, να συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός καλύτερου μέλλοντος και να υπηρετεί την ευημερία του Έθνους.