Το φαντασιακό στη φιλοσοφία του Βιζυήνου

Το φαντασιακό στη φιλοσοφία του ΒιζυήνουΣυγγραφέας: Γκιούλη, ΒιργινίαΑναμένεται 19/09/2022

8,80€

Σύντομα Διαθέσιμο

Η τέχνη κι η φιλοσοφία του Βιζυηνού φωτίζονται υπό την οπτική του Marx κι υπό τη γενεσιουργό των προτύπων αυτών και μορφοποιό αριστοτελική ιδέα του κοινωνικού φαντασιακού. Ούτε η θήρα, ούτε κι η παραγωγή του Απολύτου είναι εντελώς αδύνατη στα έργα των. Η απόσταση από το πραγματικό στο δυνατό έτσι σμικρύνεται κι όσες προτάσεις επιβεβαιώνουν την σμίκρυνση αυτήν αυξάνουν. Το Καλό (το Απόλυτο, δηλαδή) ως «φαντασιακό προϊόν», με την πολιτική σημασία που ο Καστοριάδης αποδίδει στους όρους αυτούς, οδηγεί τον Βιζυηνό στην παραφροσύνη, στην διαστροφή, στο υψηλό, όπως όμως και στην αυταπάρνηση και στη μεγαλειώδη δημιουργία. Η βιζυηνική γλώσσα, ως θεσμός, και πάντα τα άλλα φαντασιακά αντικείμενα, δηλαδή ο έρως, η εξουσία, ο πλούτος, η δόξα υπηρετούν το Καλό μέσω των κοινωνικών φαντασιακών σημασιών. Παρόμοιες σημασίες καθορίζουν ανεπιτυχώς τις πολιτικές και τις κοινωνικές αξίες στο βιζυηνικό έργο. Οι σημασίες αυτές προϋποθέτουν το καλό και το κακό, το αληθές και το ψευδές, το δίκαιο και το άδικο. Το βιζυηνικό νόημα συλλήβδην περί την ζωήν και τον θάνατο ερείδεται στην αξία του Καλού κι υποστασιάζει τις δυνατότητες της αξίας αυτής ως φαντασιακού αντικειμένου. Η οδύνη της γλωσσικής άρθρωσης του ανωτέρω νοήματος διακυβεύει όχι μόνον την ταυτότητα του νοήματος αυτού, υποστηρίζομε εδώ μαζί με την Kristeva, αλλά και του ίδιου του λογικού υποκειμένου. Μόνη η οδύνη αυτή πάντως δύναται παραδόξως να υποστασιάσει θεμελιωδώς την ταυτότητα του υποκειμένου ή να την αποδομήσει εντελώς. Η «θήλεια» οπτική της οδύνης λοιπόν, συνάγομε από το Βιζυηνικό έργο προ του γράμματος της Kristeva, θεμελιώνει ή αποδομεί την ταυτότητα αυτήν κοινωνικώς και πέραν της διχοτόμησης των φύλων. Η μονογραφία αυτή συλλήβδην περιβάλλεται την αξία του μαρξιστικού προτύπου της ιστορίας των ιδεών, ειδάλλως εμφανίζεται κενή παντός νοήματος τόσο ως προς τις συνιστώσες της, όσο και προς την μόνη βιζυηνική σταθερά: την πύρρειο νίκη της συνειδησιακής ελευθερίας κατά τον πολιτικό και κοινωνικό αγώνα νοηματοδότησης και παραγωγής του Απολύτου, ως Καλού.

Είδος: Βιβλίο
ISBN: 978-960-606-208-7
Αριθμός έκδοσης:
Έτος έκδοσης: 2022
Ενιαία Τιμή Βιβλίου: ΝΑΙ
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Διαστάσεις: 14Χ21
Σελίδες: 176
Θεματική Ταξινόμηση: ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

Πρόλογος  
Εισαγωγή   


1. Ο δημόσιος χαρακτήρας του κοινωνικού
φαντασιακού στον Δημόκριτο και στον Βιζυηνό 
2. Η εικόνα ως δυναμικό σημαίνον
των κοινωνικών σχέσεων
στον Αριστοτέλη και στον Βιζυηνό   
3. Πλωτινικές απηχήσεις στο έργο του Βιζυηνού
4. Ο προ του σαρτρικού γράμματος
τραγικός βιζυηνικός δεσμός
γλώσσας κι ελευθερίας   
5. Ο βιζυηνικός Πλάτων κατά την Murdoch  
6. Η επωδική χρήση της γλώσσας
στους μύθους του Βιζυηνού και του Canetti  
7. Βιζυηνός και Marx  


Επίλογος  
Βιβλιογραφία  

Πρόλογος
Το Καλό ως «προϊόν φαντασιακό», με την πολιτική σημασία, που ο Καστοριάδης, μετά τον Δημόκριτο, τον Αριστοτέλη, τον Πλωτίνο και τον Πλάτωνα, αποδίδει στους όρους αυτούς, οδηγεί τον Βιζυηνό στην νεύρωση, στην διαφθορά, στην τερατώδη υψηλή φρίκη. Ωστόσο, το Καλό συνεπάγεται στο βιζυηνικό έργο την αυταπάρνηση και την μεγαλειώδη δημιουργία, με την πλατωνική πολιτική σημασία του μυθικού όρου «γλώσσα». To Kαλό συνεπάγεται εδώ τέλος την θεραπεία της πολιτικής φιλοσοφίας υπό την έννοια της χαλιναγώγησης της εξουσίας. Η βιζυηνική γλώσσα, ως δημόσιος θεσμός, και τα υπόλοιπα φαντασιακά πράγματα στο βιζυηνικό σύμπαν, όπως ο έρωτας, η δόξα, η εξουσία, ο πλούτος θεραπεύουν το Καλό μέσω των κοινωνικών φαντασιακών νοημάτων. Συνάγομε μαζί με τον Καστοριάδη πως παρόμοιες σημασίες καθορίζουν τις κοινωνικές αξίες στα βιζυηνικά κείμενα. Οι σημασίες αυτές χαρακτηρίζουν εκάστοτε τραγικώς, χωρίς επιτυχία δηλαδή, το καλό και το κακό, το αληθές και το ψευδές, το δίκαιο και το άδικο στις κοινωνικές, δημόσιες και θεσμικές σχέσεις. Το βιζυηνικό νόημα συλλήβδην περί τη ζωή και τον θάνατον ερείδεται στην αξία του Καλού κι υποστασιάζει τις δυνατότητες του προϊόντος αυτού ως προς τις ανωτέρω σχέσεις. Η οδύνη της γλωσσικής άρθρωσης του ανωτέρω νοήματος διακυβεύει όχι μόνον την ταυτότητα του νοήματος αυτού, υποστηρίζομε εδώ μαζί με την μεγάλη Kristeva, αλλά και του ιδίου του λογικού υποκειμένου. Μόνη η ανωτέρω οδύνη πάντως δύναται να υποστασιάζει θεμελιωδώς την ταυτότητα του λογικού υποκειμένου. Η θήλεια οπτική, συνάγομε από το βιζυηνικό έργο προ του γράμματος της Kristeva, θεμελιώνει την ίδια ταυτότητα κοινωνικώς και πολιτικώς και πέραν της διχοτόμησης των φύλων. Η γωνία αυτή θεμελιώνεται τόσο στο έργο του Sartre, όσο και στα έργα της Murdoch, του Canetti και του Marx. Ο Marx ακολουθεί τον Αριστοτέλη και χρησιμοποιεί την αριστοτελικήν ιδέα της φαντασίας, προκειμένου να παράξει το πρότυπό του. Η ίδια γωνία, λοιπόν, προϋποθέτει κάθε γλωσσικό κοινωνικό θεσμό, που οι λειτουργίες του φαντασιακού συνεπάγονται και παρά την τραγικότητα που την συνοδεύει.


Β.Μ.Γ.

 

Γκιούλη, Βιργινία

Η Βιργινία Μ. Γκιούλη γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Κλασσική Φιλολογία και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι απόφοιτος του Αρσακείου, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Reading, U.K., μέλος πολλών διεθνών Εταιρειών Φιλοσοφίας και συνεργάτιδα διεθνών περιοδικών Φιλοσοφίας. Δίδαξε στο Φιλοσοφία στο Αθήνησι. Περί αυτής ελέχθη ότι το έργο της απηχεί τον Thomas Browne. Οι έννοιες ‘transhuman’, ‘transgendered’, ‘post-apocalyptic’, Marxism, και ‘the digital mind’ την αφορούν άμεσα. Το μεθοδολογικό πρίσμα της προβληματικής της, ως ‘ερευνητρίας του λογικώς αδυνάτου’, ως προσφυώς περί αυτής ελέχθη, προκειμένου η ίδια ν’ ανταπεξέλθει στις επιστημολογικές απαιτήσεις των καιρών, όπως διακριβώνεται σε μακρά σειρά δημοσιευμάτων, πολυάριθμων επιστημονικών μονογραφιών, άρθρων σε διεθνή φιλοσοφικά περιοδικά και ανακοινώσεων σε διεθνή φιλοσοφικά συνέδρια, αφορά στην Ιστορία της Φιλοσοφίας και στην θήρα των ιστορικών αξιών. Η αξιακή αυτή οπτική της οδύνης, του ευάλωτου της ανθρώπινης φύσης συνιστά πάραυτα και οπτική ενός εξανθρωπισμού του καθημέραν ιστορικού βίου και της πραγματικότητας συλλήβδην. Το έργο της, ως άλλη πλατωνική ‘τιθήνη’, αναδημιουργεί την ιστορία των ιδεών από τους προσωκρατικούς φιλοσόφους, την κλασσική περίοδο, την ελληνιστική εποχή, το κλείσιμο της Φιλοσοφικής Σχολής των Αθηνών, την Μεσαιωνική φιλοσοφία, την φιλοσοφία της Αναγέννησης και την Νεότερη φιλοσοφία έως σήμερα. Το πρότυπο τέλος στο οποίο η αναδημιουργία αυτή της ιστορίας των ιδεών υπακούει, ανάγεται στο αριστοτελικό ‘κατασκευαστικό’ πρότυπο του ιστορικού χωρόχρονου, όπως το ίδιο έχει αναδειχθεί συλλήβδην από το έργο της και ασφαλώς πέραν όσων επιστημονικών υποδειγμάτων ανάγονται στο έργο της.

Επιλέξτε νομό για να δείτε τα μεταφορικά του προϊόντος:

* Για πιο ακριβή αποτελέσματα προσθέστε όλα τα προϊόντα στο καλάθι σας και υπολογίστε τα μεταφορικά στην ολοκλήρωση της παραγγελίας. Οι δυσπρόσιτες περιοχές επιβαρύνονται με 2.5€

Στείλτε μας την απορία σας για το προϊόν.
 

Δείτε επίσης