Τα Ποιητικά - Τεύχος 27

Τα Ποιητικά - Τεύχος 27Συγγραφέας: ΔΙΑΦΟΡΟΙ

5,00€4,50€

Άμεσα διαθέσιμο

Ο Φώτος Πολίτης γράφει, σχολιάζοντας το 1923 το βιβλίο του Γιάννη Αποστολάκη Η ποίηση στη ζωή μας, γράφει: «Πολλοί ίσως θα τρίψουν τα μάτια των, όταν ιδούν με πόσην ευκολίαν καίονται ως πύργοι χάρτινοι τα έργα διαφόρων γνωστών ποιητάρηδων συγχρόνων μας, μόλις τα εγγίζει η φλόγα ενός υψηλού πόθου. Και θ’ απορήσουν πώς δεν διέγνωσαν προ καιρού την χαρτίνην υπόστασιν των έργων αυτών, αλλ’ αφέθησαν ν’ απατώνται και να κοροϊδεύωνται. Εντούτοις η απάντησις εις την απορίαν αυτήν είναι μία: έλειψεν η ‘συλλογή’.» Την έχει ορίσει ο Αποστολάκης και αναφέρεται σ’ αυτήν παραπάνω ο Πολίτης: είναι η αρνητική κριτική που κάνει κάποιος για τον ίδιο τον εαυτό του.

Αυτή η συλλογή είναι που μας λείπει σήμερα, και δεν δημοσιεύουμε το κείμενο αυτό τυχαία. Τόσο στην ποίηση όσο και στον δημόσιο βίο. Ας μείνουμε όμως στην ποίηση. Πόσα έργα χάρτινα στην ποίηση, πόσος λόγος άσκοπα πεταμένος στο χαρτί, και πόση λίγη συνείδηση του μόχθου που απαιτεί το ποίημα. Θα πει κανείς, μα πάντα έτσι δεν ήταν; Μπορεί. Μπορεί και όχι. Είναι εποχές που τα λόγια, οι λέξεις αποκτούν άλλο βάρος, ειδικό, χαράσσονται στο κοινωνικό σώμα, μπορεί ανεπαίσθητα, αλλά και ανεξίτηλα. Είναι εποχές που τα λόγια αυτά δεν ακούγονται, δεν προσλαμβάνονται και το μέλλον τα ανασύρει και τα κάνει σημαία του. Η συλλογή που προτείνει ο Αποστολάκης αφορά τους ποιητές, ανυπερθέτως, αλλά και τους κριτικούς. Που όσο πάνε λιγοστεύουν, καθώς φαίνεται, κι είναι κι αυτό σημείο ενός δύσκολου καιρού.

Δεν είναι εύκολη η συλλογή για την κριτική, ειδικά την ώρα του ποιητικού γεγονότος, είναι γνωστό. Κι ένα περιοδικό δεν έχει μόνο μια φωνή, αλλά πολλές. Να πούμε ότι είναι στόχος μας; Φιλόδοξο. Ας πούμε έστω ότι την έχουμε στον νου μας, όταν διαλέγουμε ποιητές σαν τον Μιχάλη Κατσαρό ή τον Δημήτρη Αρμάο, ή κείμενα σαν αυτό του Φώτου Πολίτη. Αλλά κι όταν μιλάμε για το σήμερα, για τα βιβλία που βγαίνουν ασταμάτητα σε έναν παράλληλο κόσμο, όπως αυτός της ποίησης, που έχει το σταθερό κοινό του και παλεύει να το διευρύνει. Και με Φεστιβάλ, όπως αυτό του Κύκλου ποιητών, που στην τρίτη του διοργάνωση συγκέντρωση 70 ποιητές από 16 χώρες. Και με κάθε λογής δράσεις, συχνά, όλο και πιο συχνά διακαλλιτεχνικές. Και με καλά βιβλία, το πρώτο και το κύριο. Βιβλία που δυσκολεύονται να εκδοθούν στην εποχή της κρίσης, καλές φωνές που πνίγονται άδικα μέσα στον θόρυβο του θεάματος, αλλά και την πολυλαλία της άνευ ουσίας δημιουργίας.

Θέλουμε να στηρίζουμε αυτές τις ευάλωτες φωνές, θέλουμε να ξεχωρίζουμε την ήρα από το στάρι. Όσο μπορούμε. Θέλουμε τον διάλογο με όλους εκείνους που έχουν βούληση ανάλογη, που στηρίζουν από άλλα μετερίζια την ποίηση. Μήπως θα είχε νόημα να βρούμε τρόπο να συναντηθούμε; Τα περιοδικά, οι κοινότητες, οι κάθε λογής πρωτοβουλίες;

Σε λίγο καιρό, θα απονεμηθεί και πάλι το βραβείο «Άρης Αλεξάνδρου». Κάθε φορά η επιτροπή – κι αν όχι κάθε φορά, πολύ συχνά σίγουρα – αιφνιδιάζεται από τις εξαιρετικές εκδόσεις ξένης ποίησης που γίνονται εν μέσω κρίσης. Πόσοι καλοί μεταφραστές, συχνά ποιητές, κάποτε κι όχι, αφιερώνονται ανιδιοτελώς στη αγαπητική αυτή πράξη που καλωσορίζει στον οίκο μιας γλώσσας τις άλλες, μέσα από τον πραγματωμένο ποιητικό λόγο. Αυτή την αφοσίωση είχε άλλωστε κατά νου και το περιοδικό όταν θέσπισε το βραβείο, την ελάχιστη ανταμοιβή σ’ αυτούς που κοπιάζουν για να φέρουν στον έλληνα αναγνώστη, στο κοινό της ποίησης, τον ξένο λόγο, τον ξένο τρόπο, την ξένη ματιά, που πλουτίζει την οικεία προοπτική. Θα προσπαθήσουμε η γιορτή του βραβείου να γίνει και αφορμή για συναντήσεις, σαν αυτή που λέμε παραπάνω. Καλό φθινόπωρο. 

Είδος: Αλλο
Αριθμός έκδοσης:
Έτος έκδοσης: 2017
Πρώτη έκδοση: 2017
Δέσιμο: Αγνωστο δέσιμο
Διαστάσεις: 33 x 22,5
Σελίδες: 32
Σειρά: Τα Ποιητικά
Α/Α σειράς: 27
Εικονογράφηση:
Θεματική Ταξινόμηση: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Μιχάλης Κατσαρός

Η μοναχική περιπέτεια του ανθρώπου από τον Εμφύλιο

ως την ερημία των περιβολιών του Μοσχάτου Αττικής

-Γιώργος Μαρκόπουλος-

 

Γουάλας Στήβενς (Wallace Stevens)

-Μετάφραση: Γιώργος Βέης-

 

ΜΑΡΙΟ ΛΟΥΤΣΙ (MARIO LUZI)

Πέντε ποιήματα (Από Το γήινο κι ουράνιο ταξίδι του Σιμόνε Μαρτίνι)

-Μετάφραση από τα ιταλικά: Θεοδόσης Κοντάκης-

 

ΣΕΛΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΡΜΑΟ

Για το σχέδιο του Δημήτρη Αρμάου

(Σημειώσεις για το επερχόμενο)

-Θανάσης Τριαρίδης-

ΜΙΛΗΣΕ ΓΛΩΣΣΑ

-Γιώργος Κεντρωτής-

ΠΕΡΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ

Δημήτρης Αρμάος (1959-2015)

-Τιτίκα Δημητρούλια-

 

 

ΣΕΛΙΔΕΣ ΠΑΛΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

Γιάννη Μ. Αποστολάκη

Η ποίηση στη ζωή μας

-Φώτος Πολίτης (1890-1934)-

 

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

«Πανωραία: μια ποιητική βιογραφία»

(Νάσος Βαγενάς, Πανωραία, Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2016)

-Κατερίνα Κωστίου-

 

Το διαχρονικό εφήμερο

Πέτρος Γκολίτσης, Η σάρκα των προσωρινών, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015

-Γιάννης Στρούμπας-

 

Πέτρος Γκολίτσης, Σκάζοντας κρέας, Εκδόσεις Θράκα, Λάρισα 2017

-Γιώργος Λίλλης-

 

Σωτήρης Σαράκης, Στο σιδεράδικο της Λήμνου, Εκδόσεις Κουκκίδα, Αθήνα 2017

-Παναγιώτης Βούζης-

 

Ζ. Δ. Αϊναλής, Τα παραμύθια της έρημος, Εκδόσεις Κέδρος, 2017

-Κώστας Γ. Παπαγεωργίου-

 

Νίκος Σκούφος, Άθροισμα ημερών, Εκδόσεις Γκοβόστη, Αθήνα 2017

-Κώστας Γ. Παπαγεωργίου-

 

Εύα Μοδινού, Η ηλικία της πέτρας, Εκδόσεις Γκοβόστη, 2017

-Ανθούλα Δανιήλ-

 

Στέλιος Μαφρέδας, Νεύμα από απέναντι, Οι εκδόσεις των Φίλων, 2017

-Γιάννης Παπακώστας-

 

ΑΘΗΝΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

(Αθηνά Παπαδάκη, Ποιήματα / 1974-2014, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2016)

-Άλκηστις Σουλογιάννη-

 

Νίκος Ι. Καραβέλος, Εν καιρώ πολέμου, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2017

-Βαγγέλης Δημητριάδης-

Δημοσιεύονται ποιήματα των: ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΓΓΕΛΗ, ΣΤΡΑΤΗ ΧΑΒΙΑΡΑ, ΕΥΑ ΜΟΔΙΝΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΕΝΤΡΩΤΗ, ΟΡΕΣΤΗ Π. ΚΥΡΤΣΗ 

 

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου,

Τιτίκα Δημητρούλια

ΤΑΚΤΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ:

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ

ΘΩΜΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ

ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗ

ΧΡΥΣΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΡΟΥΜΠΑΣ

ΘΩΜΑΣ ΤΣΑΛΑΠΑΤΗΣ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΣΕΛΙΔΕΣ: 32 , ISSN: 1792-8877, ΣXHMA: 24,5×34,5 cm

Τιμή:  €5,00, Ετήσια συνδρομή:  €20,00

 

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Αποτιμήσεις όσον αφορά στη θέση συγκεκριμένων συλλογών, αλλά και του συνολικού ποιητικού έργου Ελλήνων και ξένων στην ιστορία και την τρέχουσα πραγματικότητα.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η ποιητική παραγωγή, ελληνική και ξένη, μέσα από τα ποιήματα καθαυτά, σε ένα πλαίσιο που επιδιώκει να προβάλει τόσο τη συνέχεια όσο και τη ρήξη.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ο δημιουργός στη σχέση του με τον κόσμο και τις λέξεις.

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

Σύντομες παρουσιάσεις ποιητικών βιβλίων, σε μια προσπάθεια ανοίγματος του περιοδικού σε όσο το δυνατόν περισσότερες πτυχές της ποιητικής παραγωγής.

ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ

Ανθολόγηση ποιημάτων από δημοσιευμένες συλλογές.

EDITORIAL

Φώτος Πολίτης (1890-1934)

 

Γιάννη Μ. Αποστολάκη, Η ποίηση στη ζωή μας

 

Ένα βιβλίο από τα λίγα που δικαιολογούν την έκδοσίν των. Και δια τούτο αληθής σταθμός εις τα νεοελληνικά γράμματα. Εβγήκε από ένα ξεχείλισμα ψυχής, εγράφη «από περισσεύματος καρδίας». Νιώθεις ότι τα λόγια που διαβάζεις είναι μικρόν ποσοστόν, ασήμαντον, εν συγκρίσει προς τον πλούτον που μαντεύεις. Οι αναγνώσται αυτής της στήλης ενθυμούνται ίσως, ότι ανέφερα πολλά περί του έργου τούτου καθόσον ακόμη εξετυπούτο. Τυχαίνει να είμαι πολύ γνωστός και πολύ φίλος με τον συγγραφέα και είχα την ευχαρίστησιν να παρακολουθήσω το βιβλίο κατά την συγγραφήν του. Τώρα όμως, που το βλέπω ολόκληρον μπροστά μου, να περικλείη μέσα του τον παλμόν θερμής ζωής, ομολογώ ότι αισθάνομαι ανεπαρκείς τας δυνάμεις μου, όπως δώσω σαφή του όλου έργου εικόνα εις τον περιορισμένον χώρον της στήλης μου. Εν τούτοις είναι ανάγκη να γίνη αυτό. Το αναγνωρίζω ως χρέος μου απέναντι των αναγνωστών μου. Και δια να εκπληρώσω οπωσδήποτε το χρέος μου τούτο, θα μου επιτραπή, υποθέτω, να συμπληρώνω σιγά σιγά, δι’ άλλων αυτοτελών σημειωμάτων, αναπτυσσόντων και επεξηγούντων πολλάς του συγγραφέως γνώμας και απόψεις, την όλην του έργου εικόνα, της οποίας το αμυδρόν μόνον περίγραμμα δίδω σήμερον.

            Αν εντελώς εξωτερικώς αποβλέψωμεν εις τον σύγγραμμα του κ. Αποστολάκη, θα το χαρακτηρίσωμεν ως λεπτομερή κριτικήν ανάλυσιν του έργου του Σολωμού. Άλλωστε τα τέσσαρα πέμπτα του εκ τριακοσίων και πλέον σελίδων βιβλίου τούτου είναι αφιερωμένα εις το περί του ποιητού του Ύμνου κεφάλαιον. Τούτο όμως συμβαίνει, όχι διότι ο συγγραφεύς απεφάσισε να πάρη ένα Έλληνα ποιτήν και να σταθή ψυχρός απέναντί του με τα συνήθη μέτρα και σταθμά του κοινού κριτικού, αλλά διότι εις τον Σολωμόν ευρήκε την τελειοτέραν έκφρασιν του πόθου του. Τον εσωτερικόν λοιπόν χαρακτήρα του βιβλίου τον δίδει ο πόθος του συγγραφέως και η ίδια του η ζωή. Ευθύς εξ αρχής αντιλαμβανόμεθα ότι ευρισκόμεθα ενώπιον ανθρώπου ζωντανού, ο οποίος δεν στέκει εμπρός εις την ζωήν, κουκουλωμένος με λογοτεχνικάς ή αισθητικάς ή παντός είδους προλήψεις, αλλά με τον ισχυρόν πόθον να  υ π ά ρ ξ η. Εκ πρώτης όψεως θα φανούν ίσως ολίγον παράδοξα τα λόγια μου, αφού δεν φανταζόμεθα ότι ζουν επί γης άνθρωποι, οι οποίοι να μη ποθούν τέτοιο πράγμα. Τι διάβολον! Μήπως αυτός δεν είναι τάχα ο μόνος προορισμός του ανθρώπου; Φυσικά! Αυτός είναι! Αλλά πόσοι εκτελούν τάχα τον προορισμόν των; Και πόσοι δεν ξεγελιούνται είτε από την τύχην, είτε από μυρίας άλλας συνθήκας και προλήψεις, είτε από δειλίαν και αδυναμίαν, και αντί να χαρούν το θείον δώρον της ζωής, το μαραίνουν τουναντίον και το πνίγουν; Πόσοι δεν πιστεύουν τάχα ότι ζουν, ενώ πραγματικά αποδεικνύονται σκλάβοι του χρόνου, αισθανόμενοι τα έτη να βαρύνουν αφάνταστα επάνω των, ενώ και αυτά είναι στοιχεία της ζωής των; Να ζης σημαίνει να ελευθερούσαι συνεχώς, να γίνεσαι ένα με την φύσιν, ν’ ανευρίσκεις αδιάκοπα μέσα σου την δύναμιν εκείνην, η οποία θα σε κρατήση ανέπαφον εις όλους τους ανέμους της τύχης.

            Πώς όμως θα κατορθωθή τούτο; Με την «σ υ λ λ ο γ ή ν», αποκρίνεται ο Αποστολάκης. Και δια της λαϊκής αυτής λέξεως ονομάζει, πρώτην φοράν ο συγγραφεύς, την «αρνητική κριτική, όταν ο ίδιος ο άνθρωπος την κάνη για χρήση δική του». Συλλογήν εκφράζει ο περίφημος του Σολωμού στίχος: «Ανοιχτά πάντα κι άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου». Είναι ανάγκη ο άνθρωπος ν’ αρνηθή, να ελευθερωθή από όλα τα ψεύτικα μάγια, που αποπλανούν την ψυχήν του, δια να σταθή αγνός και γυμνός ενώπιον της φύσεως. Και τότε θα γεννηθή μέσα του ο θαυμασμός, το μόνον αληθές στοιχείον της υπάρξεώς μας.

            Με την «συλλογήν» εστάθη και ο κ. Αποστολάκης ενώπιο της ζωής μας. Με τον πόθον του ανθρώπου που θέλει να υπάρξη, με την ισχυράν τάσιν να σταθή σαν άνδρας ενώπιον της φύσεως. Επιμένω εις τούτο. Διότι εδώ υπάρχει η ουσία του βιβλίου του. Δεν αφέθη ουδέ προς στιγμήν να πλανηθή από το δέλεαρ των παντός είδους προλήψεων. Ετράβηξε πέρα από σύμβολα και παραδεδομένας εννοίας. Και ανεζήτησε την απάντησιν εις τα ερωτήματα που έθετεν ο πόθος του γ ι α  τ ο  ε ί ν α ι. Και την απάντησιν αυτήν την ήκουσε από τα χείλη ενός ανθρώπου: του Σολωμού. Εκεί α ν ε κ ά λ υ ψ ε τον μοναδικόν ποιητήν μας. Μόνον ο Σολωμός ηδυνήθη, όχι απλώς ν’ ανθέξη εις την ισχυράν φλόγα ενός ζωντανού ανθρώπου, αλλά και να πραΰνει τον πόθον του και να του παράσχη αληθή ανάπαυσιν και ανακούφισιν. Το βιβλίον του κ. Αποστολάκη, κρινόμενον από τον εσωτερικόν παλμόν του, φαντάζει ως σταδιοδρομία ψυχής που τείνει προς την αλήθειαν.

            Με σκληρότητα και με αγανάκτησιν τσακίζει πολλάκις και καταρρίπτει τα ψεύτικα είδωλα, που η πρόληψις, η βλακεία, η ακρισία, η ηλιθιότης, η ανανδρία έχουν υψώσει ως φραγμούς εις το πέρασμά της. Πολλοί θα τρίψουν ίσως τα μάτια των, όταν ιδούν με πόσην ευκολίαν καίονται ως πύργοι χάρτινοι τα έργα διαφόρων γνωστών ποιητάρηδων συγχρόνων μας, μόλις τα εγγίζει η φλόγα ενός υψηλού πόθου. Και θ’ απορήσουν, πώς δεν διέγνωσαν προ καιρού την χαρτίνην υπόστασιν των έργων αυτών, αλλ’ αφέθησαν ν’ απατώνται και να κοροϊδεύωνται. Εν τούτοις η απάντησις εις την απορίαν αυτήν  είναι μία: έλειψεν η «σ υ λ λ ο γ ή». Ενώ ο σύγχρονος Νεοέλλην ευχαρίστως αφίεται εις την πλάνην διαφόρων συμβόλων, ώστε και αυτήν ακόμη την ποίσιν να την αναζητή μόνον εις τα εξωτερικά γνωρίσματά της, τους στίχους, τον δραματικόν διάλογον, το διήγημα, ο Σολωμός, εις τους «Ελευθέρους Πολιορκημένους», παρουσιάζει τους ήρωάς του ν’ ανυψούνται συνεχώς προς υψηλοτέρους κόσμους αληθείας και να νιώθουν μεστότερη την ζωήν των, ενώ εμπρός των τήκονται όχι απλά σύμβολα ανάξια λόγου, αλλά φοβεροί και γλυκύτατοι προς την ζωήν δεσμοί: αγάπη, οικογένεια, πατρική γη. Προς τα ερωτήματα λοιπόν του ανθρώπου, ο οποίος έχει τον πόθον για το «ε ί ν α ι», δεν θα δώσουν απόκρισιν οι ποιητάρηδες, οι σκλαβωθέντες άνανδρα εις την πρόληψιν του στίχου, αλλ’ ο Σολωμός. Εις το ερώτημα που έθεσεν ο κ. Αποστολάκης ενώπιον της ζωής του, ιδού πώς αποκρίνεται ο ποιητής: «Έχει, λέει ο Σολωμός, κάτι δικό του κάθε άνθρωπος, που κι θάνατος δεν μπορεί να του το πάρη∙ κι αυτό είναι η θέλησή του. Όμως εκείνος θέλει, που είναι και πρόθυμος να πάθη∙ θέληση σημαίνει χρέος∙ απόδειξη οι πολιορκημένοι του Μεσολογγιού∙ θέλησαν να ζήσουν λεύτεροι και αληθινά ζήσανε, γιατί φάνηκαν πρόθυμοι να πάθουν. Στο βάθος είναι η ίδια απόκριση, που έδωσαν όλοι οι Μεγάλοι σε διάφορες εποχές: αξίζει να ζη ο άνθρωπος, γιατί αξίζει να μαθαίνη. Μας την δίνει κι ο Σολωμός με τη γλώσσα της εποχής του και για τούτοι είναι μεγάλοι κι αυτός κι η εποχή του».

            Με τα λόγια αυτά, με τα οποία τελειώνει η κριτική του κ. Αποστολάκη περί του έργου του Σολωμού, πιστεύω να φωτίζεται αρκετά και η ουσία του ιδικού του βιβλίου.

                                                                                            Πολιτεία, 1 Αυγούστου 1923   

Επιλέξτε νομό για να δείτε τα μεταφορικά του προϊόντος:

* Για πιο ακριβή αποτελέσματα προσθέστε όλα τα προϊόντα στο καλάθι σας και υπολογίστε τα μεταφορικά στην ολοκλήρωση της παραγγελίας. Οι δυσπρόσιτες περιοχές επιβαρύνονται με 2.5€

Στείλτε μας την απορία σας για το προϊόν.