Λόγος Αρρήτου

Λόγος ΑρρήτουΣυγγραφέας: Αναγνώστου, Γιώργος

5,00€

Άμεσα διαθέσιμο
Η συλλογή αυτή εδώ αποτελεί μια δοκιμή υπέρβασης από τον συμβατικό λόγο της καθημερινότητας στον ποιητικό λόγο της μοναδικής στιγμής. Πιστεύοντας πως το ποίημα είναι μια πράξη επί της ουσίας και όχι μια πολύ καλή αντιγραφή, επιχειρείται η απόδοση της μοναδικότητας τόσο στο πρώτο μέρος με τα σονέτα όσο και στο δεύτερο με τα υπόλοιπα ποιήματα. Μια τέτοια υπέρβαση πραγματοποιείται από τη μια με την κατάργηση όλων των κανόνων κάθε μορφής κι από την άλλη με την πιο αβίαστη επιλογή της λέξης. Κάθε στίχος και κάθε λέξη αποτελεί το αποτέλεσμα της υπέρβασης. Ξεριζώνεις την καρδιά σου για να πεις αυτό που δε λέγεται, να εκφράσεις το άφατο, το άρρητο. Χαρακτηριστικός κι ο τίτλος της συλλογής. H επιλογή εξάλλου του σονέτου ως τρόπου γραφής αποτελεί ακόμη μια δοκιμή να μπει ο υπερβατικός λόγος μέσα σε κάποια όρια προκειμένου να αναδειχτούν οι αντοχές του.
Είδος: Βιβλίο
ISBN: 978-960-446-996-3
Αριθμός έκδοσης:
Έτος έκδοσης: 2015
Πρώτη έκδοση: 2015
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Διαστάσεις: 14 x 21
Σελίδες: 56
Τα τύμπανα της άνοιξης
 
ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΣΟΥ ΤΟ ΣΚΕΥΟΣ
ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΩΝ ΦυΛΛΩΝ
ΧΑΜΗΛΩΣΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ
ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΟΥΡΤΙΝΑ
ΜΑΤΙΑ ΣΠΑΡΜΕΝΑ
ΦΩΝΕΣ ΠΕΤΑΧΤΕΣ
ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΩΝ ΟΡΙΖΟΝΤΩΝ
ΓΡΑΜΜΕΣ ΕΥΘΕΙΕΣ
ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ
ΣΤΗΣ ΕΥΘΕΙΑΣ ΤΟ ΒΑΘΟΣ
ΜΙΑ ΠΙΚΡΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ
ΟΙ ΣΤΕΓΕΣ
ΚΡΥΦΕΣ ΕΣΟΧΕΣ
Η ΕΡΗΜΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΙ
ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ ΦΕΤΟΣ 
ΧΑΜΗΛΑ ΚΕΛΑΗΔΕΙ
ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ
ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΜΑΤΟΣ
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
ΣΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ
ΣΤΟ ΦΤΕΡΟ ΤΟΥ ΑΓΕΡΑ
ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ
ME TO MANTHΛΙ
ΓΚΡΙΖΟ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ
 
ΠΥΚΝΟ ΚΟΠΑΔΙ
 
Η σιωπή των τυμπάνων
 
Η ΣΤΑΘΜΗ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΟΘΑΛΑΣΣΙΑΣ
ΔΕ Θ’ ΑΝΤΕΞΕΙ ΑΛΛΟ
ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ
ΤΟ ΦΩΣ ΑΝΑΜΜΕΝΟ
ΛΑΘΟΣ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΕΣ
Η ΠΡΟΤΟΜΗ
ΒΟΥΒΗ Η ΑΝΟΙΞΗ
ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΑΠΗ, ΜΙΚΡΗ ΧΑΡΑ
ΤΑ ΤΥΜΠΑΝΑ
ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
 
 
 
ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΣΟΥ ΤΟ ΣΚΕΥΟΣ
Του καιρού σου το σκεύος κροταλεί στον αιθέρα
Των ματιών σου το χάος τον πλανήτη ζαλίζει
Λαγκαδιά σκουριασμένη σ’ άλλον κόσμο γυαλίζει
Του καιρού σου το σκεύος περπατά νύχτα-μέρα.
 
Tου αγέρα το μένος ξαγρυπνά όλη νύχτα
Kι ο αγώνας τεράτων ζωγραφιά στη μετώπη
Στη γραμμή των συνόρων ανοιχτοί όλοι οι τόποι.
Ηρεμεί και το γαύγισμα του σκύλου που αλύχτα.
 
Tο ποτάμι το παίρνει σ’ άλλον κόσμο η ρουφήχτρα
Μια υπόγεια τρύπα στην καρδιά του ανθρώπου
Και στον άλλον κόσμο βαθύ σκοτάδι πήχτρα.
 
Και στο σώμα σου αυλάκι πηγή σκεπασμένη 
Τη γύμνια σου κρύβοντας καλά του μετώπου 
Κι η φύτρα μαραίνεται σε πέτρες θαμμένη.
 
 
ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΩΝ ΦΥΛΛΩΝ
Ταράζουν τα βήματα τον ύπνο των φύλλων
Σαπίζουν τα όνειρα στον ίσκιο των μύλων
Μακρύ το ποτάμι κι ο δρόμος της μοίρας
Βουβό το κουφάρι στην όχθη της λύρας.
 
Πλατάνια στο χάος υδάτων στενάζουν
Φωνές σιωπής τη φωνή σου σκεπάζουν
Κανείς δεν απλώνει ποτέ ένα χέρι
Βουλιάζουν τα μέλη στης αβύσσου τα μέρη.
 
Βαθιά η χαράδρα στης ζωής το φαράγγι
Η κοίτη δε σ’ άφηνε να βγεις απ’ το δρόμο
Πληγή ανοιχτή σαν μεγάλη ανάγκη.
 
Περπάτησες δίπλα του δεμένη στο νόμο
Μια καινούργια υμνούν σοδειά όλοι οι πάγκοι
Τα όνειρα όλα γραμμένα σε τόμο.
 
 
ΧΑΜΗΛΩΣΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ
Χαμήλωσε το βλέμμα ο καιρός
Και ένας κόμπος στο λαιμό της μέρας
Ασήκωτος σαν πέτρα ο σκοπός
Και δε φυσά από πουθενά αγέρας.
 
Όλες οι πόρτες στη σειρά κλειστές
Να τις ανοίξει άδικα γυρνά η σκιά σου
Και δεν ακούς φωνές στις γειτονιές
Παρά το χτύπο μόνο της καρδιάς σου.
 
Μια σκέψη από την άκρη των ματιών
Στάζει ως της καρδιάς το μέγα βάθος
Κι ο αντίλαλος των νεκροποταμών.
 
Και μια φωνή στης σιωπής το πάθος
Ο σταλακτίτης των υπόγειων στεναγμών
Χτίζει το σταλαγμίτη δίχως λάθος.
 
 
ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΟΥΡΤΙΝΑ
Πίσω απ’ την κουρτίνα κρυφακούει μια φλόγα
Στου φωτός τη σάλα εσπάσαν τα μπαλόνια
Άναυδο το φύλλο κρέμεται η ρόγα
Πόθος καβαλάρης έρχετ’ απ’ τ’ αλώνια.
 
Στάζει από τα χείλη μια διπλή κουβέντα
Γέμισε το σπίτι σου νερό πλημμύρα
Έβγα από τον κύκλο σου, του ήλιου αφέντρα
Στα σκοτεινά μπορείς να ψηλαφάς τη μοίρα.
 
Πίσω απ’ τα παράθυρα μάτια σβωλομένα
Σάλπιγγας αχός φυσάει στα κατακάθια
Στήνοντας βουβά όνειρα τα χαμένα.
 
Άνεμοι ξυπόλυτοι στης αυλής τ’ αγκάθια
Βήματα στην πλάκα λόγια παγωμένα
Σίδερο κι ατσάλινα ασήκωτα καλάθια.
 
 
ΜΑΤΙΑ ΣΠΑΡΜΕΝΑ
Μάτια σπαρμένα σε βαθύ χωράφι
Γη που σαρώνει η ριπή του ανέμου
Φλόγα στη ρίζα κι ο πόθος ξυράφι
Πέτρα ολοκόκκινη σήμα πολέμου.
 
Άπιαστα χέρια ψηλά τα μαντήλια
Φως που τρυπάει του τοίχου τη μοίρα
Δε σβήνουν στο μέτωπο ποτέ τα καντήλια
Ό,τι κι αν πεις, μου πήρες σου πήρα.
 
Στάζει ο ιδρώτας πικρός ως τη ρίζα
Κι άγρυπνη μετανιώνεις τα βράδια
Τ’ αστέρια μετρώντας ψηλά που αναβλύζαν.
 
Χώμα σκισμένο βαθιά φυλλοκάρδια
Κρυμμένες Ερινύες μουρμουρίζαν
Απλώνοντας στις πέτρες παραγάδια.
 
 
ΦΩΝΕΣ ΠΕΤΑΧΤΕΣ
Φωνές πεταχτές στου δρόμου το ρείθρο
Απάνω σου δυο μάτια καρφωμένα
Δροσιά πρωινή του χρόνου το κλείθρο
Άδεια της μοίρας ερμιά τα γραμμένα.
 
Κλειστά μιας ψυχής αθώας τα φύλλα
Πέτρα πετάς στου ηλιού την αλάνα
Και στα κεραμίδια μια ανατριχίλα
Άπατα η καρδιά νερά σαν τη μάνα.
 
Οι ράγες λάδι γλυστράει το τραίνο
Κάτι λέει στα μαλλιά τ’ αεράκι
Το μέλλον πουλάρι στο χόρτο λυμένο.
 
Και μουρμουράει το νερό στο ρυάκι
Μακρύ το σχοινί στην άκρη δεμένο
Και συ περπατάς με τριμμένο σακάκι.
 
 
ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΩΝ ΟΡΙΖΟΝΤΩΝ
Σημείο στη γραμμή των οριζόντων
Με το ’να μάτι πίσω από τη ράχη
Και τ’ άλλο στο βασίλειο των ζώντων
Με έτοιμη την ασπίδα για τη μάχη.
 
Άσπρη κουκίδα στ’ ουρανού το βάθος
Και μια σημαία πονεμένη ελπίδα
Φωνή σχεδόν πνιγμένη από το πάθος
Κι οι αισθήσεις σου στο στόχο τους βολίδα.
 
Συνήθισες στου ίσκιου την αψίδα 
Να περπατάς στη χώρα των ανέμων
Ψυχή γυμνή σα μια βρεγμένη αχτίδα.
 
Μια λέξη μόνο στο βιβλίο των χαμένων
Η μόνη που σου έμεινεν ελπίδα
Που στάζει από τα χείλη των γραμμένων.
 
 
ΓΡΑΜΜΕΣ ΕΥΘΕΙΕΣ
Η ομορφιά χυμένη από πάνω ως κάτω
Σώμα γραμμές ευθείες κι ατέλειωτος δρόμος
Ένα πλατύ χαμόγελο μυαλό αφράτο
Το κλουβί ξεκλειδώνει κι ασπρίζει ο ώμος.
 
Τα πόδια πατούν κρυφή πηγή στο σκοτάδι
Σχοινιά κομμένα και καρδιά πλημμυρισμένη
Του κόσμου το νόημα σιωπή σα λάδι
Χέρια κουπιά σε μια θάλασσα κοιμισμένη.
 
Λέξη καμιά στον αέρα μα η ζώνη λυμένη
Και πίσω απ’ την πόρτα στοιβαγμένες φωνές
Κι απέραντες κορδέλες απλώνεις λευκές.
 
Πέρα απ’ τα σύνορα παλιές βραγιές σπαρμένη
Η λευτεριά σου με ξέμπλεκες μελλοντικές
Κι απ’ το λαιμό σου αφορμές αστραφτερές.
 

Κατάγεται από τη Φιλιππιάδα Πρεβέζης, απ’ όπου έφυγε σε μικρή ηλικία. Σπούδασε φιλολογία και είναι διδάκτορας του Παν/μίου Αθηνών στον τομέα Μεσαιωνική Δημώδης Γραμματεία, δημώδης Ποίηση. Εργάστηκε ως φιλόλογος και Λυκειάρχης στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Γερμανία. Ζει μετακινούμενος ανάμεσα σε Αθήνα, Βρυξέλλες και Νότιο Γαλλία (Aix-en-Provence). Η σχέση του με την ποίηση χρονολογείται από πολύ παλιά. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί παλιότερα στη Νέα Εστία και νεότερα σε διάφορα περιοδικά στην Ελλάδα και Κύπρο: Νέα Εστία, Νέα Πορεία, Μανδραγόρας, Πνευματική Κύπρος, Ακτή, Άνευ, Νέα Αριάδνη, Τα Ποιητικά κ.λπ., καθώς και λίγες μεταφράσεις σύγχρονων Γάλλων ποιητών. Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί οι παρακάτω ποιητικές συλλογές:

 

1.         Τα Καθημερινά (με το ψευδώνυμο Γ. Γιορνάς), Λωτός, Αθήνα 1993.

2.         Επιστροφή στο Μέλλον, Σήμα, Αθήνα 2008.

3.         Στιγμή, Σήμα, Αθήνα 2010.

4.         Λόγος Αρρήτου, Τα Ποιητικά, Γκοβόστης, Αθήνα 2015.

5.         Άρατα Πέρατα, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015.

6.         Το χρέος της Άνοιξης, Τα Ποιητικά, Γκοβόστης, Αθήνα 2016.

 

Επιλέξτε νομό για να δείτε τα μεταφορικά του προϊόντος:

* Για πιο ακριβή αποτελέσματα προσθέστε όλα τα προϊόντα στο καλάθι σας και υπολογίστε τα μεταφορικά στην ολοκλήρωση της παραγγελίας. Οι δυσπρόσιτες περιοχές επιβαρύνονται με 2.5€

Στείλτε μας την απορία σας για το προϊόν.